بيتا فياضي، گالري ( آن )
2 تا 27 بهمن | بيتا فياضي همواره با ايده هاي نو و کارهاي بعضاً عجيب و غريبش به خاطر آورده مي شود. مجموعه سوسک هاي عظيم الجثه اش شايد اولين آثار به يادماندني اين زن هنرمند ايراني است که امروز ديگر هنرمندي بين المللي محسوب مي شود. نکته يي که فياضي در هر برهه يي از فعاليت هنري اش عملاً بر آن تاکيد دارد، نو و بديع بودن ايده هايش است و در کنار آن- و مهم تر از آن- توجهي که به شناساندن هنر براي عامه مردم دارد، موجب مي شود اصراري بر نگه داشتن آثارش در فضاي بسته گالري ها نداشته باشد. شايد علت اصلي روي آوردن به هنر اجرايي نيز به همين امر بازگردد. چند سال پيش در نمايشگاهي در ايروان، لباسي پوشيده شده از تصاوير مختلف همچون حوادث جاري در کشور، عکس هاي خانوادگي، بريده روزنامه ها، مراسم محرم، زلزله بم، جنگ ايران و عراق، عکس هاي ازدواج و... را به تن کرد، گردنبندي از مهره هاي تسبيح بر گردن آويخت، با انگشتري بازمانده از مادربزرگ و عصايي که به دست گرفته بود، با پاي پياده فاصله ميان هتل محل اقامتش را تا محل برگزاري نمايشگاه پيمود. در آنجا انگشتر و عصا را در کنار مانکني که لباسي مشابه او پوشيده بود گذاشت و با سکوت موزه را ترک کرد.
سال ها قبل هم اجرايي مشابه را در داخل کشور داشت که در آن نيز دغدغه آشنا کردن توده مردم به هنر تجسمي را در سر داشت. اما در سال هاي اخير «فياضي» در نمايشگاه هاي مختلف به ساخت عروسک هايي پرداخته است که در حکم کودک تازه تولديافته - گاه همچنان همراه با بند ناف و گاه بريده شده از آن - آنها را از سقف نمايشگاه آويزان کرده است يا با رنگ هاي تند و درخشان به صورت خوابيده ارائه کرده است. مجموعه يي که در بي ينال ونيز 2005 نيز ارائه کرد مجسمه هايي از همين کودک هاي طلايي بودند که با الهام از کودکان کشته شده در جنگ بوسني خلق شده بودند. به نظر مي رسد دغدغه ازلي برآمده از جنسيت او در سال هاي اخير مرتباً به خلق آثاري در ارتباط با تولد مي انجامد که در هر نمايشگاهي جلوه يي ديگر مي يابد. در مجموعه به نمايش درآمده در گالري «آن»، «فياضي» دو زن را در اندازه هاي بسيار عظيم با پوششي از پارچه هاي براقي که با خرده ريزهاي ملون و متفاوتي تزيين شده، ارائه کرده است. زناني باردار که شکم شان باز است و از شکم يکي از آنها اشيايي مثل انبردست، تفنگ، دستبند و... که همگي طلايي رنگ اند توسط طناب هاي درازي- همچون بند ناف- بيرون آمده است. در ويدئوي پشت سر همين زن، بازديدکنندگاني را مي بينيم که يکي يکي دست شان را داخل شکم زن - که در ويدئو خود هنرمند است- مي برند و هر کدام شيئي را - که البته نمي دانند چيست- بيرون مي آورند. موهاي زن به طرز بي نهايت اغراق آميزي بلند است و رشته هاي به هم بافته آن که با عناصري مختلف بسته شده، روي زمين ريخته است. «فياضي» بنا بر آنچه در مقدمه نمايشگاهش نگاشته است، رحم مادر را محلي فرض کرده است،آميزه يي از تمام آنچه در جهان اتفاق مي افتد در آن است و ما- انسان ها- همان طور که گاه پديدآورنده چيزي هستيم، در عين حال تحت تاثير آن پديده قرار مي گيريم و باز در عين حال گاه به معلول آن پديده تبديل مي شويم. در حقيقت رابطه خالق- مادر يا هنرمند- و مخلوق- فرزند يا اثر هنري- رابطه يي يکسويه نيست بلکه در رفت و برگشت مدام سير مي کند. در بخش ديگري از نمايشگاه، او تعداد زيادي منقل و آبگردان را با خرده ريزهاي بي نهايت متنوع و متفاوت پر کرده، با طناب بسته و ارائه کرده است. در اين منقل ها از ته سيگارهاي کوچک کنار هم چيده شده، عينک شکسته، در قندان، تکه هاي ظرف چيني، سوزن، قيچي، سر عروسک و... تا اسپايدرمن، فرشته کوچک، جوجه، دم سوسمار و... را مي توانيد بيابيد که البته علت انتخاب منقل و آبگردان به عنوان ظرفي براي اين اشيا کمي مبهم مي نمايد. ها خوش نيست |
|